Murphy maakt yoghurt met appel en druiven en banaan en gebroken lijnzaad klaar in de keuken, biologische Griekse yoghurt, mmmm, je moet van hoge huizen komen wil je dat evenaren, eigenlijk lievelingsmaaltje van de dag, hoewel, zo direct komen Charles en Lein en die nemen eten mee. Als ik me niet vergis iets met gegrilde groenten, daar ben ik toevallig dol op, hoe graag deed ik dat vroeger niet als kok bij de Pletterij, groenten grillen in twee grillpannen op een groot fornuis, wie had dat ooit gedacht, en ook nog es voor vijftig mensen soms… Moet er niet meer aan denken, zou het niet meer kunnen, en toen vond ik het echt wel een creatieve uitdaging in de eerste plaats. Is gewoon zo gegroeid, die functie bij de Pletterij, heel organisch, van womanager via mislukte beheerster die noch kon beheren noch zich kon beheersen, een kok mag je het niet noemen eerder cookie, maar ja wie zegt dat tegen je. Mee geboft, met die baan, als je toch moet werken, als kunstenaar. Hoe dan ook ze komen langs, gisteren zijn ze ook geweest en in het ziekenhuis ook. Heeft Charlie nog sigaretten voor me gekocht en met Lein zijn we toen onder afkeurende blikken van het verplegend personeel in een ter plekke voor één euro gehuurde rolstoel naar buiten gereden, zij duwend en sjouwend ik zittend en genietend heerlijk weer was het warm eigenlijk, en toen ging ik einnnn-de-lijk sinds dinsdag de fatale valdag van vijf dagen ervoor een sigaretje roken en vooruit er meteen nog eentje achteran, dan weet je het wel weer en kan je van de zon genieten en van de frisse lucht. Deden ze gewoon effe, terwijl Charlie fervent nietroker is zalli de laatste zijn om dat iemand op te dringen niks daarvan. Vriendschap. Hoe kostbaar is het? Ruimte communicatie liefde daar draait het om. Trust niet te vergeten. Lein stond klaar met de auto om naar huis te gaan. Als Arthipstar, dat te weten scheelt alles. De helft van het woord, arthip komt van Charles, star heb ik er achteraan geplakt. Strak gesneden pretenties, laten we het daar op houden. Sowieso heb ik niks te klagen gehad qua hulp. Het verstruikelblok bleek zoiets simpels als het aan- en uittrekken van m’n sokken en schoenen. Dat mag ik niet zelf want mijn heupen mogen nooit beneden een stand van negentig graden komen, nee gekkie, geen temperatuur, een hoek van negentig graden natuurlijk. Lilja Björk heeft me veel bijgestaan met de sokken en schoenen ’s ochtends en ‘s avonds en Lein doet het ook soms. Niet niks hoor. Lilja Björk heeft ook die krukken voor me geregeld, en de knijpstok. Voor me gekocht, kon je niet huren. Is meteen Art geworden, komt altijd van pas bij mijn kunst. Tuurlijk trugbetaald, anders is het geen kunst. En DemiMot kwam gisteren aanzetten met een looprekje. En Tom, m’n broer, met een andere stok. Werd nog reuze gezellig omdat Tom breedsprakig is als i eenmaal op gang komt, en DemiMot juist zo kortaf. Ging over de Zorg, ik deed ook een gepeperde duit in het zakje.Voor boven gebruik ik het looprekje, reuze handig, alleen dat geluid als je ermee rondloopt. Verschrikkelijk. Gaat me door merg en been. Dat onregelmatige plok plok plok door die holle ruimte, het klinkt als een dodenmars, pardon dat ik het zeg. En het voelt opeens heel eenzaam, terwijl ik me nooit eenzaam voelde. En je loopt vanzelf een beetje krom, ook dat nog. Steeds krommer, steeds ouder, je betrapt jezelf er voortdurend op. Wist ik toch. Rechtop! Draag je hoofd als een bloem. Zou m’n vader zeggen. Heeft i van mij, zei m’n moeder dan, heb ik geleerd van Djodjana, hij was een prins en gaf ons les, bewegingsleer, dans en schermen. Moet je allemaal aan denken. Plokplok.

Zelf sta ik nog ongelofelijk strak, waarof het door komt, geen flauw idee. Ja, de stapeling der gebeurtenissen. De Boléro die 2019 opgeleverd heeft. Het is allemaal te bizar voor woorden, en ik heb dit jaar menigmaal vertwijfeld met m’n handen in ’t haar gezeten. Haar van Haarlem. Allemaal verleden tijd nu. Een andere focus. En Godzijdank zijn er dus vrienden met apps en aanwezigheid en bovenal liefde, wat is er genezender dan dat? Zeg nou zelf. Als puntje bij paaltje komt.

Zitten ze gewoon naast je, de fervente nietrokers, buiten, op een bankje, vlakbij de tamelijk lege parkeerplaats voor een zondag, in de zon je alle ruimte gevend je sigaretjes te roken, niet als gutmensch met een zucht en terloops een glimp van een sip gezicht, zo van wat ik allemaal over heb voor een goeie vriendin, nee, gelukkig dat niet, juist niet, gewoon zelf genietend van de zon en bovenal genietend van het simpele feit dat ik geniet. Gouden moment. Vergeet ik niet.

Toch kon het mijn strakstaan niet verhelpen, het woog gewoon niet op tegen de bierkaai van Het Systeem, de vernietigende werking van dat wat erachter lag, en daarachter en daarachter. En de kracht ervan! Ontstellend. Van sijpelend tot overspoelend, overweldigend. Een nietsontziende kracht, geen woorden voor niet na te vertellen, en toch en toch en toch ga ik het proberen. Omdat ik anders uit elkaar plof. Een Kan kan net zo lang enz enz zen zen. Te water totti barst. OnZen Onzin. Die cancan ken me neus effe passeren as ik zo vrij mag zijn. Ik ben er klaar mee. Tot hier en niet verder.

Geen cancangooroo for me, I’m the ArtHipStar, daar kan zelfs geen boomerangcongcangcancangoorooboogaloo tegenop. Laat staan this little fellow, hoewel… dat is een verhaal apart, weet je zeker dat je dat wilt horen?

Freaking out man! Woman!

The devil had new shoes.