Ze hebben ook nog een was meegenomen, de schatten. Kwam mooi uit, er was bijna niks meer schoon, nog een onderbroek, zo’n boebes die eeuwig onderop ligt, zo’n losse flodder die ofwel optrekt in je kruis of naar beneden zakt, nog erger. Enige optie was zelf een handwasje doen en dat plan stond ook al in de steigers, dus je begrijpt dat ik wat blij was. Zo’n leuk stel. Lein is lief en geestig en warm, enthousiast. We zitten vaak te praten over dromen, plannen. Charlie zie ik nog heel wat interessante dingen doen op kunstgebied. Onbegrijpelijk dat De Vishal hem heeft afgewezen als kunstenaarslid. Een verhaal apart. Punt is dat je als kunstenaar van nu misschien andere verbanden aan moet gaan, autonomer, flexibeler, organischer. Afwijzing? Ze weten niet wat ze missen, pfff. Het opvatten als een compliment. Je hoort er niet bij, gefeliciteerd! Je moet er ook niet teveel bijhoren, als kunstenaar. Of willen horen.

Wat ik ook liever niet wilde dat zij hoorden was mijn toiletgang die inmiddels onvermijdelijk was, en naar ik vreesde met veel geluidsoverlast gepaard zou gaan. Ze lieten zich gniffelend maar toch wel graag naar buiten sturen voor een, gelukkig was het zaterdag, blokje rond hartje Haarlem. God zij dank mag ik wel stellen, want het werd een knalpartij, te gênant voor beide kanten als ze erbij geweest waren. Nu van mijn kant enkel een enorme opluchting.

Toen ze vertrokken waren werd vlug het afwasje gedaan en de tafel schoongemaakt en er kwam een kaars tevoorschijn, een lange, de eerste van het seizoen. Arjan kwam eten, en ik was zowaar een tikkeltje nerveus. Omdat we een beetje bonje gehad hadden, een akkefietje, een wissewasje waarover, iets met hoofdletters, de hoofdletter K, de hoofdletter K van Kunstenaar met name, iets dat ik veel te hoog opgenomen had, bespottelijk gewoonweg, achteraf bezien, en het deftige etentje bij mij thuis, met de catering van de buurvrouw, Erica dus, was bedoeld als een douceurtje en ook een opmaat naar onze komende nauwe samenwerking om die website voor elkaar te krijgen, die nu nog geheime website waar MUR4 uiteindelijk op verschijnen zal, als feuilleton, twee keer per week.

Ja, daar wist i al van, Arjan, zo opportunistisch ben ik nou ook weer niet. Geen reden voor zenuwen, het was gewoon als vanouds, hij met een tas vol met weirde drankjes die hij voor me meeneemt en een flesje wijn voor zichzelf. Hij schenkt voor ons in, we gaan zitten aan de grote tafel achter, Arjan heeft net een apparaat gepakt om te repareren, de bluetooth of zo, het geluid heette dat in mijn tijd. De versterker, ook goed. Bluetooth, wat een naam! Krijg ik weer last van m’n darmen, nou daar had je geen versterker bij nodig, wat was dit, een lesje in nederigheid of zo? Hoop dat je het kan maken en als het lukt zet em dan loeihard riep ik terwijl ik naar de WC rende op m’n stok, knetterend en wel, gelukkig deed i het toen opeens, de bluetooth, en klonken de etherische klanken van Fahrenheit waar ik Heavy Metal geprefereerd zou hebben. Hoe dan ook een kolossale opluchting, buiten het feit dat het geluid het ook weer deed, en dan heb ik het over muziek en zo.

We hebben heerlijk gegeten: geroosterde paprikatomatensoep, groentencurry met rijst en tiramisu. Kort samengevat.

Daarna zijn we aan de website gaan werken.

Deze laptop moet binnenkort bij Arjan logeren ivm die stomme update e.d., dan heb ik enkel de ouwe babylaptop tot m’n beschikking, die is vreselijk traag.

Heb veel geleerd gisteren, nou maar kopen dattet een beetje beklijft. Er kan niks misgaan zegt iedereen, nou, ik vertrouw het voor geen cent, alles kan misgaan. Je weet hoe ik heet.

Al zal ik de laatste zijn om niet volmondig toe te geven dat sinds de grote flipflop alles primadebima gaat.

Wat? Heb ik nog steeds niet verteld wat dat precies inhoudt, die grote flipflop?

Wat een waardeloze schrijver ben ik ook! Ik zal proberen het uit de doeken te doen.

De grote FlipFlop

Als ik het grafisch zou moeten voorstellen moet je denken aan een spiraal die zich steeds meer vernauwt, tot in een punt nul, waarna dezelfde spiraal in spiegelbeeld ontstaat.

Als ik het kort en krachtig in woorden zou moeten samenballen is het

Evil-livE. Of Live-eviL.

Alleen had ik gedacht dat het een verpletterende gebeurtenis zou zijn.

Wat eraan vooraf ging, zoals de val, was zeker verpletterend. Het was alsof ik steeds meer en steeds harder geduwd werd in een onontkoombare richting, geduwd is niet het goede woord, eerst een zetje,dan een hardere zet dan die duw dan die schop die stoot die worp, harder en harder sneller en sneller na elkaar een duizelingwekkende reeks gebeurtenissen die me keer op keer uit het lood sloeg, tot er geen lood meer was geen loodzwaar zelfs geen waar. Alleen DAAR. En op dat punt beland verwacht je de uppercut richting geestelijk K.O., want je zou het FlipFlop moment ook kunnen samenballen in O.K.- K.O..

En dan komt het ook, stukje bij beetje, inderdaad, alleen had ik nooit gedacht dat het grappig zou wezen. En niet een beetje grappig, maar echt tranen van het lachen toen het kwartje viel en ik me realiseerde dat de lang verwachte FlipFlop een feit was. Nu volgt het verhaal.

Je moet weten dat ik een paar maanden geleden een ring gekocht had met een prachtig blauwe, van grijsblauw tot avondblauw tot nachtblauw verkleurende ring. Een labradoriet. Een beschermende steen die helpt dicht bij jezelf te blijven en negatieve invloeden van buitenaf te keren. Toen was het erop- of eronder gevoel heel sterk, ik stond mentaal heel zwak in m’n schoenen, overweldigd als ik was door de bizarre loop van de omstandigheden. Of gebrek aan loop. Een soort horror zonder vacuüm. Zo weird dat je er niet meer over kunt praten. Alsof alles samenspant om je te vernietigen. Alsof je een doelwit geworden bent, in dat kinderspelletje ‘er kan nog meer bij.’ En dat daardoor je geestelijke weerstand tot nul gereduceerd is. Kortom, reden genoeg om die ring terstond aan te schaffen, te betalen en om te doen. Welke kant zou ik boven doen? Op de ene manier zag je duidelijk een vier, het cijfer 4 in donkere lijnen tegen grijsblauw, een onderwaterkleur op zee, lijkt me. Omgekeerd werd de ring avondblauw met een prachtige belijning in zonsopgangslicht, aurora, die een deur met een kruis liet zien, en doordat je dat eenmaal gezien had, en het mooi vond zag je het altijd. Trouwens anderen die ik het later heb laten zien die zagen het ook, de 4 en de de deur met het kruis. Ik draaide hem altijd op stand deur met kruis, wetend dat de ander tegenover de vier zou zien. Ik droeg en draag de ring altijd behalve als ik ga slapen. Ik ben nog steeds heel blij met die ring, al is het nu voornamelijk omdat het de ring is die staat voor de grote FlipFlop. Want eerlijk gezegd was de synchroniciteit nog niet tot me doorgedrongen toen ik de ring kocht. Toen was het simpelweg de mooiste ring, en nog een beschermsteen ook, wat wil je nog meer. Er moest eerst nog een ander, nieuw teken volgen voor alles in elkaar viel en een nieuw geheel vormde. Heel vreemd, onbegrijpelijk zelfs achteraf, dat ik dat toen niet meteen zag.

Pas na de operatie, kersverse arthipstar zogezegd, toen ik op die ziekenhuiszondagochtend een beetje aan het zappen was op de teevee die aan een stang boven m’n hoofd voor me hing, en aangezien ik thuis al vijftien jaar geen teevee meer heb en dus niet op de hoogte ben van het amuse U to death gehalte ergerde ik me mateloos. Zap zap zap, tot ik op een of ander kindernet terecht kwam en even keek en dat zag er wel aardig uit, kweenog dattik dacht ja hoor de kinderteevee zal de beste wel zijn, dus is ging wat welwillender kijken, eerlijk is eerlijk. Twee mannen in een stoel een links een rechts, de rechter figuur speelt een vrouw, specifieker een dame op leeftijd van top tot teen in verband en gips met ook een kraag om haar nek. Onmiddellijk deed het me denken als een persiflage op mij, ook al heb ik slechts die heup en zit daar geen gips of verband omheen, slechts een pleister om de boel een beetje op z’n plaats te houden te houden. Een mager oud wijf dat aan het kakelen was met iemand die duidelijk onder de situatie stond. Zo’n onuitstaanbare verkraakte bitchy stem die commando’s snerpt en klachten, amper een pauze inlassend om wat terug te zeggen, dat werd ook helemaal niet van je verwacht. De man zei ook niks terug, mompelde slechts wat onverstaanbaars een soort beleefd instemmend gebrom het duurde ook niet zo lang, die scene, want al gauw gaat de bel.

‘De bel gaat. Zal ik even opendoen?’ vraagt de man, maar zij, een seconde ervoor met twee gegipste benen gedrapeerd over zo’n bijzitbankje veert al overeind, en keft ‘blijf zitten, ik ga wel!’ naar de man, bijzettafeltje vliegt door de kamer en haar glas wijn en de asbak met peuk waar ik vergeten was om over te vertellen ook, en ze roept ‘waarismunstòk! en strompelt er wankelend met grote klapstappen naartoe als met een enorm gekraak de deur het begeeft en gewoon als een catwalk naar binnen klapt en de nieuwe visite loopt doodleuk over de deur het huis in roepend ‘ja ik val maar met de deur in huis hoor, maar de …’

Toen kon je me wegdragen, gevouwen lag ik, figuurlijk gesproken want vouwen is er niet bij, de hoek van negentig graden voor de kunstheup die anders uit de kom kan schieten, de tranen liepen me over de wangen, heb ook geen idee hoe het afgelopen is, of dat het misschien toch een animatie geweest was en enkel in mun herinnering een toneelstukje, dit is alles wat ik me kan herinneren want het koppelt zich aan een oogverblindend dejavu met, je zult me niet geloven, maar dat komt wel, ooit, het begin van Murphy Slaw! Dat is precies hoe die roman begint. Dat langverbeide onder op de stapel liggende boek begint namelijk notabene met het intrappen van een deur in wat je noemen kan slow motion; in tegenstelling tot deze flitsende teeveeversie duurt het pagina’s lang voor de de deur eindelijk uit z’n voegen barst en languit naar binnen valt, hier met de deur in huis bij een stelletje vogelvrijen, waaronder Murphy, in een parallelle wereld.

Die driedubbelovergehaalde synchroniciteit deed het hem. Het gebeurde.

Bij een FlipFlop is er niks behalve Woosh through the Hole.

Toen ik aan de andere kant belandde was alles goed.

In de Alles is Anders Show.

Stukje bij beetje druppelde het bij me binnen.

FlipFlop.

Ik was MUR4 geworden.

Vrij. Als een vogeltje in de lucht.

MUR4. Vier je bestaan. Vier de ring vier de deur vier de vier. Sélavier.

Er kon me niks meer gebeuren. Was als het ware opeens God’s little joke. Hij moest om me lachen, waarschijnlijk. I make Him smile. Wat wil je nog meer? Het is niet onopgemerkt gebleven zou Reve zeggen. Rêve, met een hoedje.

En toch en toch en toch doe de deur dicht het tocht. Het gouden kwartje was namelijk nog niet helemaal gevallen, nog steeds niet, hoe dom kun je zijn? Hoeveel tekens en duwen kan je nodig hebben, achteraf gezien. Ach, je moet een koe niet in de kont kijken zou Patrick zeggen. Zijn opa was boer. Dan heb je geen probleem met aarden. Want hoe kreupel ik me ook voortbewoog des te zweveriger ik me voelde. Niet door de Murphine, echt niet, veel eerder door de loer die het lot me draaide. Hoe hou je ze dan allemaal op een rijtje, zeg nou zelf, dat is niet te doen, pure acrobatiek, en ik spreek uit ervaring, ben ervaringsdeskundige, jeweetwel, Murphy’s Law, ook al probeer je het je weet dat het mislukt maar als er dan sprake is van een schaterende God op de achtergrond dan valt het allemaal wel mee, toch? Dan wordt het toch een ander verhaal.

Nee, de wijdere cirkel met meer overzicht op dit adembenemende déjà vu van de ring en de deur thuis en de deur in de tekenfilm, (weet bijna zeker dat het een tekenfilm was) het inzicht met een concretere flits kwam door de suggestie van Charlie. Waarom ga je niet schrijven? Korte stukjes, columns?

Veel vrienden hadden al gezegd ga toch weer schrijven maar ik wist niet waarover, behalve Murphy weet ik gewoon niks, en over mezelf dat is gewoon geen optie, over mijn verleden nee dat kan niet hoor. Dan maak ik bij voorbeeld heel veel Bowiefans jaloers en dat is niet de bedoeling. Ik wil niks afpakken enkel toevoegen. Love. Charlie was waarschijnlijk als de dood dat ik sooner or later in een depressie zou schieten. Lief he? Such a darling! Krijgt ook heel wat voor z’n kiezen. Goeie kunstenaar. Dat korte stukjes, columns deed het hem. Waarom niet? Het zou iig (!) een uitlaadklep zijn, ik klapte zowat uit elkaar. En niet al teveel werk. Een beetje vastigheid zou me goeddoen. Toen ik positief reageerde, watti waarschijnlijk niet verwacht had ging i verder fantaseren over een website. Waar vervolgens die columns dan op zouden verschijnen. Vreemd genoeg heb ik al een website, een vooralsnog geheime, hoewel, iedereen die Murphy Slaughter en Murphy’s Laughter ook volgens mij, goed gelezen heeft zou kunnen weten wat die website is. Voorlopig zeg ik niks meer, het moet nog even geheim blijven tot alles er goed uitziet. Aantrekkelijk, helder, eenvoudig, geactualiseerd enz enz zen zen. Tot die tijd moeten we het zien te stellen met de MurMurNewsletter. En het beheerst mijn leventje totaal, de trein van MUR4 dendert dwars door mijn bestaan. Het geeft er zin aan. En dat is allemaal te danken aan de ontsteking van de tweedetrapsraket door die woorden van Charles, waarom ga je niet schrijven, korte stukjes, columns over je ervaringen. MUR4! Als dat op je website komt als feuilleton dan zou het een lang leven beschoren kunnen zijn. Het zou altijd door kunnen gaan een vast punt in mun leven nu de thrillogy af was en me maar in die leegte liet rondzwabberen. Ik kon schrijven over van alles en nog wat, en zelfs een uitstapje nemen naar het verleden met een avontuur, of die goeie song. Ik zou een kort tekstje zetten op facebook zoiets van tot ziens jongens, ik hou iet meer van fb, sorry, je vindt me op instagram en je kunt je abonneren op de MurMur Newsletter, bedankt voor de leuke tijd, zeker in het begin, en tot instagrams en MUR4.

Juist mijn nieuwe bestaan als Murphy biedt adembenemende perspectieven. Alles kan in mun boek komen op mijn manier. Dat is zo goed mogelijk. Maar wel op z’n Murphiaans.

Je kunt de grote FlipFlop ook kwantum-mechanisch benaderen. Dat komt ook dichtbij de strekking van Murphy Slaw. Daar is een grote rol weggelegd voor de implicaties van quantum-physica door een zekere Maurice, en Sam. Is er sprake van loopholes. En persoonlijkheidsveranderingen door middel van mindcontrol. En parallelle werelden. Superposition. Zou het mogelijk zijn dat…

De grote FlipFlop… ojee, o nee, o ja…