A rainy sunday today, what a blessing.

Mn laptop staat ook in de vertraag, net zo retarded als z’n eigenaar, groot aanpassingsvermogen, of zitten daar die nieuwe algoritmes achter met hun blocks? Of Google of zo met z’n cameraatje dat nooit uitgaat bij sommige figuren? Verdachte figuren, die boeken schrijven waar de CIA weer es bij betrokken is? (Waar is die niet bij betrokken, eigen schuld, daar kan ik toch niks aan doen enkel constateren.) Zou ik weer op een Blacklist staan?

Er heeft, nog voor m’n transformerende valparij, en nog voor de reis naar mun kleinfamilietje in Spanje. Zo’n vliegend gevaarte, zo’n metalen insect rondgevlogen voor de ramen hier, heel langzaam sorta sightseeing langzaam raam voor raam, langs raam een twee en drie, waarschijnlijk om opnames te maken, waarom zoudi anders zo laag en langzaam en schijnbaar op z’n gemak, op z’n dooie akkertje langszoeven. Intimiderende herrie dat dat ding maakte, niet te geloven. Zo’n arrogante onverstoorbare bromtoon die z’n naam eer aandoet, onderstreept met strepen en sterren, wat anders dan een drone. Toevalligerwijze had ik al een artwork, een picture van een drone, een van de allereerste toen de vinder/fotograaf niet eens wist wat het was, hij dacht zelf aan een kleine ufo. Een zilverwitte metalen mini-ufo in de sneeuw. Viel amper op, extra verdacht natuurlijk. In de duinen lag het apparaat, onder een boom. Zat nog het cameraatje aan vast plus filmpje erin. Inclusief gemaakte opnames.

Stond ook iets verdachts op. Als m’n laptop uit de rainysunday-delay schiet, mag ik de dag meemaken, dan stuur ik je een toepasselijke foto. Nu moet ik het doen met de foto’s uit het minibestand, mij schijnbaar toegewezen momenteel, allerlei mappen zijn leeg of verdwenen door weet ik wie en of wat, enfin, ik kan er nu niet bij. Je houdt het allemaal tegoed, ze poppen wel ergens anders op, okidokie? Sowieso moeten we het maar niet hebben over de lay-out van The MurMurNewsletter, die je nu voor ogen hebt. Ieder moment het beste voorhanden.

Alle begin is moeilijk en ik heb er geen sjoege van, laten we het daar op houden.

Een beetje leegte op z’n tijd kan geen kwaad. Dat ook.

Oh wat doet m’n laptop moeilijk zeg! Beter ff ijsberen met m’n krompelstok. My blue ladycane staat inmiddels ook boven overbodig maar mooi te wezen, de stokken staan her en der door het huis strategisch opgesteld, zo strategisch dattik ze meestal niet vinden kan en ‘waarismunstok’ het stopzinnetje van de week geworden is, een mislukt mantra inplaats van het zo troostrijke so hum so hum so hum wat ik gekregen heb via internet: a three weeks program, for free,meditation course met Deepak Chopra en Oprah Winfree.

Was best goed. Alles vergeten, behalve die opwekkende mantra van So Hum. En altijd als ik buiten met mun blauwe stok liep kwam die mantra in mun kop: so hum so hum so hum so hum, en ging in het ritme zitten van het lopen, so hum so hum, ga je vanzelf rechterop lopen, so hum so hum, en aan Christopher Walken denken so hum so hum. En via Christopher Walken naar Christof

Zwart, mun toffe huisdokter. Die alles samen met mij uitvond en in kaart bracht, samen, dat maakt het hele verschil. Ook al heb je het over reumatische artritis, RA in de wandelweg. Ra zal het wezen, ook een veel leuker woord. Ra, de Egyptische God van de schrijvers, is het niet, of haal ik nou de boel door elkaar? En dan heb je nog rara wat is dat, de wereld der raadselen. Enigma.

Hoe Ra klinkt trouwens stukken uitnodigender dan hoer A. Dat terzijde. Mijn lieve toegewijde huisdokter, zijn luisterend oor, al z’n begrip, de verbondenheid. Er ging al een genezende kracht van hem uit als je enkel in de buurt kwam. Zijn gulle lach. Het geheim wat we deelden van Murphy met zijn eigen wetten. Ja dat was en is een very present present mijn huisdokter, Christof.

O wat liep dat lekker, so hum so hum so hum, met mun blauwe stok. Hum free Bo garde zou je nem kunnen noemen, die blauwe elegante wandelstok van Company never give up. Dat gevoel geeft die stok me. Let’s stick together.

Never give up zei die man afgelopen zaterdag tegen mij, bij mun eerste wandelingetje buiten, nou dat was nog een hele expeditie. I LOVE walking. Al jaren en jaren loop ik rond nu al weer rond met die blauwe stok, dat weet je nu wel, al met al door de RA dus voorlopig niet naar Zandvoort door de duinen langs Kraantje Lek, het zij zo, maar eerlijk is eerlijk, het kwam hoe dan ook al dichterbij, stok en al, het was niet langer uitgesloten, ik kwam alweer een heel end qua kilometers, maar ja maar ja ma ja ma ja Maja jammer dan valpartij blackhole blackout en nu dus ff pas op de plaats in De Alles Is Anders Show met als klap op de vuurpijl MUR4. God zij dank.
Hoer A Hoe raar, hoe rarararaar, het wordt een heel avontuur dat wij samen gaan meemaken, want in de nabije toekomst kan je commentaar geven onder de knop ‘Comments’ en wie weet gebeurt er wat, er is iig (gek op iig) ruimte en mogelijkheid om iets te opperen of zo. Met mogelijke gevolgen. Alles heeft gevolgen, ook al zie of besef je dat niet. Voorlopig zoeft i langs per email, in The Murmur Newsletter. Meer dan voorlopig geroddel is dat niet, dat moet allemaal nog blijken.

Never give up en focussen op Mur4. Er zijn een aantal zaken die ASAP ter sprake zouden moet komen nog in The Murmur Newsletter, waaronder DE ZORG. Want vanaf het moment dat Mur4 als feuilleton op de voorlopig nog geheime website verschijnt is het wat je schrijft dat blijft. Opschieten geblazen. Inmiddels kan ik spreken als ervaringsdeskundige van De Zorg. De staat van De Zorg is zorgwekkend, juist daarom wil ik er graag een boekje over opendoen. Niet als wraak, ik heb een hekel aan woorden met wr – , gewoon omdat het beter kan en goedkoper en liefdevoller en daardoor dankbaarder werk dat beter gewaardeerd wordt hetgeen tot uitdrukking komt in een betere CAO met meer loonsverhoging want het is een grof schandaal dat in een welvaart(!)systeem de zorg zo op de tocht is komen te staan, met zo’n benepen visie, zo’n tunnelvisie, op het werk zelf, de taken de patienten de benadering, de ontmenselijking en dat ligt niet aan het personeel hoor, de verpleging, de verzorgers op allerlei gebied inclusief doktoren ze zijn allerliefst, alleraardigst, ze staan alleen onder enorme druk, want er is GEEN TIJD! My God, whotta stress, poor poor people daar sta je dan met al je idealen,en het had allemaal zo mooi kunnen hebben zijn geweest voor alle kanten, maar door al dat gemechaniseer en de statistisch vermalen vermaledijde gecomputerologische gesystematiseerde benadering een en al compunicatie, komt alles en iedereen onder een juk terecht, alle kanten, in het nauw, een juk waar je niet aan ontsnappen kan, zo bedroevend om te zien ook, al die goedbedoelende opgewekte zusters en broeders als ik het zo mag zeggen op zun politiek correctiaans, die ook al achter een karretje lopen, een gespecialiseerde vorm van rollator, de schaduw zit er al in, een soort professionele medische werkrollator met een computer derop, waar ze op turen en krabbelen en swipen en schrijven en scribbelen, en ze turen heel veel op die dingen, dat moet wel, want alles moet gecontroleerd worden, check-check- doublecheck, koortsachtig bijna, want voor sommige medicijnen moet een andere verpleger of verpleegster een akkoord geven door middel van een digitale handtekening of zo, en daar moet iemand anders op zijn of haar beurt ook weer haar of zijn handtekening, digitaal of anderszins, onder zetten. Pppffff. Kweenie hoor, het lijkt mij nogal wat, aldoor die controle. Terecht, maar het straalt ook een zekere mate van wantrouwen uit. Zeker met dat beeld, die verpleegster, bijna bijziend turend op haar computer, neus op het scherm zowat, over het karretje gebogen om alles goed te kunnen lezen, gebogen als oude vrouw, een soort oefening in versneld oud worden, een buiging naar het noodlot van de oude dag, nu al in dat systeem geperst van dood en verderf, nu al in dat systeem gegoten dat een preview oplevert van oud mens achter rollatorretje, inderdaad doen ze aan torretjes denken die onder een juk vandaan proberen te krabbelen, zie je het voor je? Een soort massale Verwandlung van Kafka, zo algemeen dattet niet opvalt. Zo schril en bedroevend en navrant al die karretjes met al die verplegers en verpleegster erachter, waartussendoor de patiënten ook met karretjes, brancards, looprekjes, strompelstokken, dat ik er geen fotootje van durfde te maken. Al die carrières.

Daar wil ik het uitgebreid over hebben, die avonturen.

En alles dat aan het krankzinnige grensde en waarvoor dit boek, dit feuilleton, een reddingsboei is. Voor mij dan hè.

Een reddingsboei en een duitlaadklep voor mij.

Uit de grond van m’n hart hoop ik dat jij erin meegaat en er op jouw beurt iets moois gebeurt. Dat het onze beurt wordt.
Het kan gebeuren dat je niet wilt dat je met naam en toenaam in het boek komt, in MUR4. Daar valt wel een mouw aan te passen. Dan krijg je van mij een schuilnaam. Het kan zelfs zo wezen, het is niet uitgesloten, dat iemand van de abonnees helemaal niet in MUR4 voor wil komen. Ook dat kan, maar daar staat een geldsom tegenover, een betaling die tot fikse hoogte kan oplopen, afhankelijk van het personage en het belang van diens rol in het geheel van MUR4. Als Murmur Newsletter drijft het nog onvast op rumours, het krijgt pas vast vorm op de website. Dus nu kan je nog porren tot verandering, ik zou zeggen kom maar op! Grijp je kans nu het nog kan!
De toepasselijke foto’s stuur ik trouwens wel apart, The Murmurpictures heet het dan. Als je ze niet wil, dan reply je gewoon liever niet dan weet ik dat. Vooralsnog lijkt het mij een toegevoegde waarde, die foto’s, en wie weet kan jij ze zelf naar believen ergens in de tekst schuiven op een toepasselijk plekje. Leuk! Tenslotte is dit The MurMur Newsletter, nog niet echt MUR4, het is the preview to the continuing story of enz enz zen zen so hum so hum so hum ever so humbly

Never give up!

Fluisterde de wildvreemde me toe, pal op de hoek van de Grote Houtstraat en De Gierstraat, bij het paaltje en de bloembak van de Nieuwe Hertog, heet het niet zo, i.i.g. (!) tegenover Het Kantoortje, iets voorbij die leuke muurschildering. Ik moet een verwilderde aanblik geboden hebben, leunend op de bloembak frunnikend aan mun heupbuideltje dat afgezakt was tot richting mijn knieën reuze onhandig en levensbedreigend voor een Arthipstar terwijl één van de krompelstokken ook nog op de grond gevallen was, in een regenplas, hing ik met lekkend piekhaar boven erin spiegelend in de stromende regen, wurmend om die buidel op een strakkere stand te krijgen. Met die stomme stok in een regenplas. Without reach en without reacher, weg een van de krukken, de linker, de belangrijkste, mocht en konner niet bij. Ik was al zo uitgeput, die wandeling was bij nader inzien veels te lang geweest, voor noodzakelijk kwaad mun nieuwe deur uit zou je kunnen zeggen, voor weed shag koffie maar nee hoor, sigarettenwinkels weg of dicht en ik wou Pueblo, dat kan je niet overal krijgen, namelijk, en nu had ik nog niks, en de buidel was los en de stok …

Die hij voor me opraapte een vreemdeling, en waarbij hij me half gebukt nog, aankeek, met een glimlach. Toefluisterde…Toen zei hij het. Never give up! Zachtjes. Met een knipoog bijna. Of helemaal, knipoogde hij echt? Twing!

For my ears only zette toen in, in mun hoofd. En hart. Even Hearthipstar, twing! Hoe sommige mensen zonder het te weten je leven redden. Thanxxx, sir!

En het begon al zo mooi die eerste keer alleen weer naar buiten, de gloednieuwe deur uit, als arthipstar, oh, whotta feeling…!

En of het niet genoeg was, qua liefelijkheid in de stromende regen kwam ik toen mun buurtjes tegen, drie stappen verder, recht voor De Nieuwe Baron en toen ze hoorden dat ik op queeste was naar Pueblo Azul, toen zeiden zij, mijn buurtjes Jean Pierre en Ella, dat zij die shag wel effe gingen halen, idd (ook leuk) bij die tabakszaak waar ze gespecialiseerd zijn in Loterijen, kaantje voor Murphy natuurlijk maar te ver voor mij. Binnen een uurtje stond Jean Pierre voor de nieuwe deur met twee pakken Pueblo shag, twee, en er was geen sprake van dat ik wat zou betalen. De schattenbouten.

Trouwens vanaf de eerste stap buiten afgelopen zaterdagochtend was het een feest van herkenning geweest. En liefde, mag je wel zeggen. Het was nota bene OpZoomerdag, en ook al was het woest weer, iedereen was buiten aan het harken en knippen en snoeien… en als ze mij zagen, en dat was niet moeilijk want ik zwabberde alle kanten op, voor mun gevoel, maar het scheelde niet veel of ze vielen me in mun armen gelukkig niet de hartelijkheid was er niet minder op, van alle kanten, de hele steeg door, Nicole en Hans en Hans en Heleen en Suzanne en Anne, allemaal zo geschrokken, nou dat kon ik me levendig voorstellen, het inrammen van een deur in het holst van de nacht is geen sinecure wat moet je doen wat gebeurt er dan is een ambulance geruststellend, als je door het raam gluurt, geen geboefte geen MUR der.