Sorry voor dit beeldend intermezzo, ontwerp van Miss Nothing die net even langskwam. Omdat zij, Miss Nothing, van alle Murphys weet denkt zij dat ze wat in de melk te brokkelen heeft. En door wie weet zij dat allemaal? Inderdaad, wie anders. Zij gaat een en ander wel vormgeven, er moet meer P.R. achter volgens haar, anders werd het nooit wat zei ze behalve de moraal schrijf nooit een boek over Murphy, over Murphy’s Law, hoe slinks en verkapt dan ook verhuld, want je bent de gebraden plofkip. En als je toevallig Murphy bent? Murphy heet? De gemarineerde en gebraden wipplofkip oké geen plofkip, nou, de ene keer wel en de andere keer niet, met wip van Work In Progress De Goudgebraden WIPkip, wat dacht je daarvan? Ieder zijn lot, ook daar gaat een ervaringsdeskundige schuil, zoals je zelf kunt constateren in Murphy Slaughter, Murphy’s Laughter, en binnenkort dus het lang verbeide laatste deel van de thrillogy, Murphy Slaw.

Nog steeds verdacht stil van die zijde, de zijde van de uitgeverij, In de Knipscheer in dit geval. En daar moet ik weer het mijne van denken. Dat het zo verdacht stil is, uit die hoek, terwijl Murphy Slaw allang af was en als het goed is leest nu de editor het, met een rood potlood in zijn hand en een puntje van z’n tong uit zun mond, en druppeltjes zweet parelen op zun voorhoofd want het is weer een dik boek, ik kon Franc (de uitgever dus) horen zuchten, o nee, weer zo’n dikke, en roepen naar Anja, z’n vrouw boek dat ff in te boeken onder verliesposten dear, tja, laten we eerlijk wezen de eerste twee Murphys zijn niet bepaald de bestsellers geworden waar ik op gerekend had, pestsellers zijn het eerder vooral Murphy Twee is enorm geflopt, ik durf niet eens meer te vragen hoeveel er verkocht zijn sinds i verscheen, Murphys Laughter namelijk elf November 2016 tegelijkertijd met de festiviteiten die ook ingingen dat weekend ter gelegenheid van mijn Pensionadastaat d.d.11-11 omdat 13-11 de officiële dag dat jaar op een zondag viel.

Miss Nothing had bezworen dat qua P.R. dit een smasher zou worden, de combi boekpresentatie/ pensioneringsfeestje, zoiets apotheotisch in de trant van de eerste oplage in een maand de deur uit, uitverkocht, doordat ze de slinkse streek verzonnen had om iedereen die op de pensioenreceptie kwam (die dus gekoppeld was aan de boekpresentatie) dat alle genodigden die anders zouden komen met cadeau’s en cadeaubonnen en dure boeketten dat ze die allemaal uit zou nodigen het boek aan te schaffen ‘Murphys Laughter’ en zo zou er alleen die dag zelf alleen al zo’n pakweg twehonderdvijftig boeken verkocht worden, honderdvijftig tot tweehonderd receptionistas por la piensonada en natuurlijk koopt iedereen die zijn gezicht niet wil verliezen een boek op de boekpresentatie zelf, en daar kwam toch ook een man of tachtig op af. Volgens haar dan hè, Miss Nothing. Tel uit je winst. O, met hoeveel passie en overtuiging kon ze het brengen, je geloofde haar onmiddellijk en onvoorwaardelijk. Omdat er zoveel op één avond verkocht zouden worden zou het in de krant komen. Want er was sprake van een record. En daardoor lag het in stapels in de etalages van iedere zichzelf een beetje respecterende boekwinkel in Haarlem & omstreken. The Piensonada/ Murphys Laughter Party zou tot diep in de nacht duren, en rijkelijk besproeid worden met alcohol en muziek, Ten zou spelen met Gotcha als verrassingsact om 11.11u en Eric van Tipitina, zou de verdere avond als deejay verzorgen, hem wel toevertrouwd, deed i ook in Amsterdam, Paradiso volgens mij, inmiddels ook alweer ter ziele ook gevallen g.v.d (niet leuk en leuk, die afkorting ook door Gerrit van Dijk!) ((ook al ter ziele)) (((sorry voor de banaliteit))) enfin, iedereen zou volgens haar naar me toegewaggeld komen in benevelde staat door alle Murphy Ierse Whisky, ja die bestond echt en die gingen we kopen en iedereen zou aan me trekken om boeken te bestellen vast voor de kerst, Murphys Laughter, voor broers zussen vrienden en vrienden. Oplage in één keer uitverkocht. Komt in de krant….weg oplage twee, op voorhand. Het was immers een piepkleine oplage, laten we wel wezen,700 sts. (leuk) waar hebben we het in ’s hemelsnaam over? Een heel voorzichtig begin zou je het met recht kunnen noemen. Zeker na het doorslaand gebrek aan succes van z’n voorganger de fors uit de kluiten gewassen roman, een zware jongen Murphy Slaughter 621 pagina’s vreselijk dik voor een debuut, en had in horen te slaan als een bom, maar ja, Murphys Law, best wel goeie recensies maar niet veel aandacht, geen idee hoeveel er uiteindelijk verkocht zijn hoeveel dozen er nog over zijn. Misschien kan ik er een geluidsboek van maken, tenslotte heb ik die dikke Murphy in vier dagen, om precies te zijn vier sessies van tesamen 29 uur voorgelezen, en dan nemen we het op in een studio, en dan plakken we de CD’s achterin e nog niet verkochte Murphys en gooien ze terug in de verkoop Murphy 1 en Murphy 2 kom op zeg het boek is het waard en mijn uitgever ook, best wel heldhafitg om als kleine uitgeverij nog een keer (nóg een keer, nóg een keer) zo’n financieel risico te nemen, Murphys Laughter, een hele eer ook dat hij er zo in gelooft. Vergeleken bij Numero Uno leek dit een lichtgewicht en dat was het ook, zo bedoeld vanaf de eerste zin waarin iemand nodig naar de WC moet (boek gaat voor een groot deel over de Zorg notabene) tot en met de laatste semiquote is het bedoeld als troost en verpozing waarbij pozing voor mij niet zozeer staat voor posing alswel voor op een bepaalde manier heel diep mijmeren, diepzeevisachtig zou mun vader gezegd hebben, ff alle gekheid op een stokkie (!) van pozing word je wel degelijk wijzer, in menig opzicht ook.

Enfin, m’n baassie, toenmalige werkgever bij De Pletterij, met ongetwijfeld de beste bedoelingen zijnerzijds, heeft daarentegen breed rondgemailed in zijn netwerk, dat ik dolblij zou zijn met geld omdat ik daar wel wat van kon gebruiken.

Een heleboel mensen kregen dus twee verzoeken, een om een boek te kopen, een ander om geld!

Kreeg ik opeens van iedereen geld, gênant was het en een totaal fiasco qua boekomzet want je gaat niet én een boek kopen én geld geven, er is een grens. Mooie vertoning, zo goed bedoeld en zo pijnlijk, en het was ook al om acht uur afgelopen. Oh wat een debacle was dat geweest eerlijk is eerlijk, en alle zeilen moesten worden bijgezet om je in het openbaar zogenaamd fier overeind te houden. Volgens mij stonden er ook tranen in de ogen van Franc, mijn uitgever waar ik zo trots op ben. Ik had hem zo van harte een overwinning gegund, m’n hart bloedde bijna nog meer voor hem dan voor mezelf, dus dat van die tranen kan ook inbeelding geweest zijn. Waarom vertel ik dit? Ach natuurlijk, als verklaring voor het fiasco van Murphys Laughter, pfff, ik hou me vast aan wat Franc zegt: geduld Murphy is een boek met een lange adem. Hij vindt het een heel goed boek en daar ben ik onwijs trots op, hij geeft Murphy uit omdat i erin gelooft. Vin je het gek dat het effe stil is aan de andere kant? Datti even naar adem moet happen en dan tot tien te tellen. Tien maanden kan dan ook. In zijn arm knijpen om te ervaren offi soms droomt? December 2018, vlak na de Kerst, Deel drie? Het kan toch niet waar zijn? Maggi misschien een beetje ontzet zijn? Het is af? En supervet in alle opzichten. Weer een dik boek. En ingewikkeld ook nog. Twee Murphys. O jee. Wat een lot. Ik zei nog zo: Take it Slaw. En nu is het er al, preposterous fat. Murphy Slaw.

En ik wil dolgraag een echt gesprek, de uitgever en zijn auteur, en hij wil niks concreets, eerst moetti weten waar het over gaat, maar gezien de extreem lang aanhoudende stilte vermoed ik datti inmiddels drommels goed weet waar het over gaat en opeens de mogelijkheid onder ogen ziet dat de CIA wel heel erg in the spotlights staat, o, ik vul het maar in hoor, dat krijg je met zo’n stilte, dat je alle worst-kaas scenaria naast elkaar tegen het licht gaat houden, misschien is de Uitgeverij financieel een wrak, misschien wordt Franc te oud en Anja heeft het te druk in het Onderwijs, ook al zoiets waar we het nodig eens over moeten hebben alleen ben ik geen ervaringsdeskundige op dat gebied. Murphy Slaw onder water en wat, is er opeens MUR4? Krijg je toch zowat een hartverzakking!

Ik had hem gewaarschuwd in de mail zo van ga zitten haal diep adem en wees erop voorbereid dat er een huivering door je heen zal trekken als je dit leest: MUR4, ook al komt de onmiddellijke troost dat het boek digitaal in feuilletonvorm verschijnt en juist een goeie promotie voor enz enz zen zen. Toch: hoe makkelijk is het je voor te stelen dat zijn verstand op tilt gaat bij het lezen van het woord MUR4 en MUR lijkt opeens verdacht veel op de intro tot MURder, een vergrotende trap. En datti zo ontzet is datti alle mails van mij meteen delete. Of misschien kanni dat zelfs wel instellen, met een of ander knopje.

Tijd voor de pillen, hoogste tijd zelfs. Vanochtend per ongeluk een lege capsule van het pufje ingenomen/doorgeslikt met een slokje water. Ik had er pas erg in toen ik em doorslikte, shit, zo’n scherp geval. Even voelde ik me meeuw met al dat plastic in z’n maag. En mijn maag is ook heel bol sinds ik het doorgeslikt heb. Maar dat kan ook door het nietpoepen komen. Als dat klisma me maar bespaart blijft. Ik krijg het al benauwd als ik er aan denk. Iemand van de Buurtzorg, min of meer een vreemde, die het toedient. Lig je daar met afgestroopte pyamabroek te wachten. en dan pppssss! Vlug broek omhoog, het kan meteen raak zijn, en dan moet je rennen en ik mag niet rennen zeker niet opdie trap, levensgevaarlijk, zal het weer gebeuren, die val, schijtend en al.

En maar hypochonderen. Helemaal niet! Maar eerst die pillen, pillease…