Woensdag 2 Oktober, de zon schijnt zowaar een beetje.

Heb Gerard gevraagd offi wat boodschappen voor me wil halen. Hij komt over een uur. Hoop op tijd want de koffie is weer op, er gaat heel wat koffie door. En er komt iemand van Buurtzorg om te kijken wat ze voor me kunnen doen. Gisteren belde ze, via de dokter, en al gauw bleek er weer sprake te zijn van het ouwe misverstand. Ik wil iemand voor de boodschappen, de was en stofzuigen nu en dan, zij bieden iemand die je schoenen en sokken aan en uitdoet en je verder helpt met aan- en uitkleden. Dat kan ik inmiddels zelf wel. Daarentegen is het wel fijn als er iemand bij is als ik onder de douche wil gaan. Heb nog niet gedouched, sinds ik terug ben, ik durf niet in mijn eentje en iemand vragen gaat me te ver, het ligt zo voor de hand, lijkt mij, dat ik er vanuit ga dat niemand daar veel zin in heeft en hoopt dat iemand anders het doet. Dus daar zeg ik straks ja tegen. Twee keer per week lijkt me wel voldoende, vaker douche ik nooit. Slecht voor je huid en het milieu. Een keer per week mag ook, als ze het heel druk hebben. Pas daarna wordt het iedere dag een tikkeltje urgenter, zoals nu, en gaat het kriebelen als je er aan denkt. Dat wordt dus opgelost. Blijft over iemand die me assisteert met huishoudelijke klussen. Wie weet kan zij me daar zo direct over adviseren, welke wegen te bewandelen.

Gisteren, wat een synchroniciteit, kreeg ik ook een mailtje van Franc. Precies wat ik al dacht. De jaren gaan tellen, ze moeten het wat rustiger aan doen. was een moeizaam jaar, bedankt voor het geduld, wanhoop niet.

Het moet zelfs nog naar de editor, het zij zo, wat kan ik eraan doen? Had ik het maar anders moeten noemen, niet Murphy Slaw. Geen titel waar je opeens ontzettende haast bij krijgt. Waar je een boost van krijgt om eea heel snel op de rails te zetten. Dan gaat een titel als ‘Nu of Nooit’ voor, laat staan ‘Morgen is voor jou te laat’, daar komt Murphy Slaw ook onder te liggen. ‘Take it slaw’ zeidi vaak genoeg, Franc, als ik weer es een nieuw stuk Slaw zijn richting op stuurde, ook als back-up, want de laptop doet al raar sinds die gevraagde update geïnstalleerd is, Windows 10. Pffff. Had al zo’n vaag voorgevoel, maar ze gingen dreigende taal uitkramen na een tijdje van negeren mijnerzijds. Ook al is het de gloednieuwe laptop die ik drie jaar geleden van Nenno gekregen heb via een crowdraisingactie onder zijn vrienden. So sweet. Maar meneer Microsoft denkt dattet eigenlijk nog een beetje zijn computer is. Bespottelijk. En nu zit ik met de gebakken peren en iedere dag is er wel wat dattet die dag vertikt te doen en dan moet het via een omweg. En af en toe mislukt dat zoals toepasselijke foto’s in MUR4 zetten, foto’s die ik er speciaal voor gemaakt heb met mijn mobiel. Die pikt i niet, zegt i dat z’n harde schijf vol zit, dat is een leugen, die zit helemaal niet vol! Heb ik zelf onderzocht via Instellingen.

Heel irritant kortom, ik zal je er niet lastig mee vallen. Volgens mij heeft iedereen die computershit en houdt het net als ik voor zich uit valse schaamte of stress of vermoeidheid. Over een eeuw of twee zal iedereen wel enorm medelijden met ons hebben, en hoofdschuddend blij zijn dat zij dat niet hebben hoeven meemaken. Zoiets als wij hebben bij de tienurige werkdag, of geen wasmachines.

Ook nieuwe medicijnen bestellen. De Murphinedeal met Christof, m’n huisdokter gaat denk ik toch niet door. Als het überhaupt ooit serieus was. Was vast een grapje: Het uitruilen van geen spat alcohol, geen shag, geen weedjes tegen Murphine.Mijn idee natuuurlijk en ik opperde het ook mede omdat wij die band hebben en hij weet alles van de Murphycontext in m’n leven, murphine. Zo noem ik het, mag het? Wel zo convenient, als je zo heet, mag je d’r ook een keer voordeel van hebben? Murphine. Toont ook aan hoe wezenlijk dit medicijn is voor me. Zo voelde het eerst. Een onontbeerlijk bestanddeel. Ik maar aanprijzen, Christof ging er zo serieus op in dat ik opeens begon te twijfelen, en zo had hij me goed tuk. Ook al verweerde ik me nog alsof het míjn grapje nog was: Gezondere verslaving dan drank sigaretten en weed. Je gaat er steeds meer van nemen? Wat een onzin, dat doe ik bij weed toch ook niet? Nog steeds gemiddeld voor een tientje per week sinds m’n tienerjaren, nou, iets later, als twennie. Een junkie ben ik. Op mun ouwe dag morfine vin ik wel sjiek. Sherlock Holmes was ook verslaafd aan morfine. Misschien uitermate geschikt voor schrijvers. Of toch niet? Ik heb nu wel obstipatie, ondanks die drankjes en het fruit en gebroken lijnzaad. Ik haat obstipatie. En mijn gezicht krijgt al een wezenloze uitdrukking, beetje opgezwollen ook. Helemaal een beetje opgezwollen ben ik. Enorme olifantvoeten enkels en al, mij zie je voorlopig niet in een rok. The Elephantswoman, scheve houding, krukken. Hele rare benen, vooral de gewonde. Er is maar een enkel paar schoenen die ik pas. Wel heb ik lekker warme voeten, waarschijnlijk door de vochtkussentjes, dat is mooi meegenomen, ik heb anders nooit warme voeten. Count your blessings. Zoals Gerard die nu binnenkomt met koffie.

Gerard is nu even weg om boodschappen voor me te doen. We hebben net samen koffie gedronken, de thuiszorg belde of het goed was dat ze om half vijf komen. Natuurlijk is dat goed. Maakt niks uit. Als Murphy Slaw geen haast heeft, waarom zou douchen dan haast hebben.

Gerard vindt me altijd grappig, en daar kan ik enorm van genieten. Christof, mijn huisdokter vindt me ook heel grappig. Dat doet me veel goed.

De meeste mensen vinden me vreemd, dat merk je zo. Die zie je denken nou die spoort niet helemaal. Soms met een vraagteken, meestal met een uitroepteken. Dan heb je nog de mensen die me eng vinden. Eng mens. Vroeger was dat vaker het geval. Zo weet ik bij voorbeeld dat Piet Zwaanswijk me vroeger heel eng vond. Ik heb wel eens gevraagd waarom maar dat konni niet zeggen. Nu vindt i me niet meer eng, gelukkig, dat komt ook door Jessica, zijn vrouw sinds kort, getrouwd, romantisch, een vurige relatie, so much lovvvve, het is ze van harte gegund, zulke lieve leuke mensen. Jessica vindt me ook heel grappig, dat klopt aardig want ik vind haar ook heel grappig, meestal is dat wederzijds. Logisch. En daarom ziet Piet me nu ook met andere ogen. Niet meer eng, en ik geloof datti m’n kunst nu ook veel beter vindt. Dan heb je de mensen die me een ongelofelijke bitch vinden. Meestal hebben ze gelijk. Tegenwoordig kan ik een bitch van jewelste wezen. Je zal wel moeten, in deze keiharde maatschappij. Een van de voordelen van de oudere dag is dat je je mondje kan en durft te roeren. Eerlijk is eerlijk, ik ben nogal scherp van de tongriem gesneden zoals dat heet, en degene die mijn woede opwekt is nog niet jarig. In het ziekenhuis zijn ze daar wel achter gekomen. Zo ben ik het er niet mee eens dat ze je als een ding behandelen. Er is geen overleg met je, er is overleg over je, en dat is dan al geweest, en daar draag jij de consequenties van. Zo van U gaat straks over naar het ziekenhuis in Hoofddorp, u krijgt een kunstheup. Uhhh? Zo weet ik nog steeds niet of mijn heup lelijk gebroken dan wel verbrijzeld was, wel dat ze het enorm verdoofden met een zogeheten blok, iets ultramoderns, dat bepaalde zenuwen kan uitschakelen. Ja ze zijn fantastisch op het gebied van pijnbestrijding. Op het gebied van communicatie valt er nog het nodige te winnen.

Wat zouden ze met mijn heupbotten gedaan hebben? In een speciale vuilnisbak met andere botten? Moesten ze het eruit priegelen, stukje bij beetje? Want ik heb wel een totale narcose genomen hoor, niks geen ruggenprik en een beetje meemaken. Mag ik dit skippen please? Brrrr, ik ben niet zo’n held.

Pufpufpuf, dingen beginnen in een stroomversnelling te komen. Nog ff geduld en er breekt een leuke en relaxte tijd aan.

Gaat alles op rolletjes zonde rollator.

Huishoudelijke hulp via WMO, de aanvraag is al binnen. Allemaal geregeld via m’n huisdokter.

Voor een periode van zes weken, mocht het een meer permanente basis krijgen, dan komt Nathalie van Ree weer in beeld. Huishoudelijke taken zijn wat grilligere bij een kunstenaar, of meer tot he point, heartist. Zij snapt dat, en het zou zo opschieten als wij ons samen op deze gigaklus zouden kunne storten: het sorteren en schoonmaken van de diverse kunst, tekeningen, collages, schilderingen, schilderijen enzovoorts. Het ligt nu terwijl maar te liggen, te verstoffen en te verjaren, keurig weliswaar, in een stapel mappen boven tussen de balken, en dreigt daar niet meer uit tevoorschijn te komen. Belachelijk, want er zitten fraaie dingen tussen waar iemand heel blij mee zou zijn. Veel van die kunstwerken zouden hun bestemming wel bereiken, misschien is een veiling een goed idee, onder de titel ‘Neem mij in de veiling!’ Wie weet zou Willem de Winter wel veilingmeester willen wezen, die is subliem. Wat wil je, het is zijn vak, was zijn vak. Iedereen kent hem van teevee, ‘Tussen Kunst en Kitsch, wel daar laveert mijn werk ook tussen heen en weer. Met mijn grote mond over de Zorg kan ik zelf beter ook wat zorvuldiger zijn, dan belandt het niet uiteindelijk in een laadbak!

Hèhè eindelijk een toepasselijk plaatje, zie je, alles komt goed. RZ, hoe bestaat het, staat voor rotzorg wat er onder staat, en dat is het systeem wat voornamelijk op me afkwam in het ziekenhuis en de aanvankelijke thuiszorg die in een crisis eindigde. Exit ZorgBalans.